L anstataŭ R

Publicado em por xicoburi
De mia infaneco mi estas admiranto de la “fikciaj” personoj kreitaj de la brazila bildrakontisto nome, Maŭricio de Souza. Mi kredas ke ĉiuj brazilaj infanoj konas lin kaj legad-as-is-os ion pri “Cebolinha”, “Mônica”, “Cascão”, “Pelezinho”, “Magali”, la hundeto “Bidú”, inter aliaj…
Pro tio mi preparis omaĝon al mia estimata Maŭricio de Souza kiu estas legebla kaj “videbla” malsupre:


(Cebolinha, de Mauricio de Souza, sed dialogo skribita de mi francisko!)



“Cebolinha” legu(+ – sebolinija”) ja estas unu el la plej amataj roluloj de Maŭricio (laŭ mi) kaj ĝi ne kapablas prononci literon “R”, anstataŭ “R” ĝi prononcas literon “L”…tre amuze! Do, mi imagas kiel Cebolinha prononcus esperantajn vortojn kiuj enhavas literon “R”; ekzemple: Blazilo ( Brazilo), Espelanto, klajono, liblo, vilo, vilino, ktp… Kaj mi imagas kion dirus la Esperantistoj, tiuj kiuj korektas gramatikojn de komencantoj,  rilate al tio.
\0/flancisko-blazilo\0/….ops! \0/francisko-brazilo\0/

NUVENS /NUBOJ

Publicado em por xicoburi


Nuvens sobre a terra
nada mais são de que 
imagens de sombras e de brilho
imagens de tudo o que sonho,
assim, 
eu posso tocá-las e transformá-las
como faz o vento.

Estou voando sobre as nuvens
e abro os olhos
e vejo de ponta cabeça
a vastidão brilhante,
picos elegantes e brancos carneiros
num choro de águas azuis que caem.

Estou voando entre as nuvens
e vejo uma terra somente tocada
por um rio prateado que corre 
e me deitarei para descansar em
uma de suas margens 

Estou não mais voando,
e olhando para cima,
vejo a terra imaginária 
do meu sonho inicial
se desmanchando como 
todas aquelas nuvens que
agora já não mais existem

———GOSTO DE BRINCAR QUE SOU POETA!———––
Sabato, la 10-an de Novembro 2012-j- 09h23 p.m.
———PLAĈAS AL MI IMAGI KE MI ESTAS POETO!——
Nuboj sur tero
estas nenio krom ol
bildoj de ombroj kaj briloj.
bildoj de ĉiuj miaj sonĝoj
tiele
mi povas
tuŝi ilin kaj igi ilin
samkiel vento.

Mi flugas sur la nuboj
kaj malfermas miajn okulojn
kaj vidas inversite
la brilan vastecon,
elegantajn pintojn kaj blankajn ŝafojn
ene blua akvo kiu falas samkiel ploro.

Mi flugas en la nuboj
kaj mi vidas  landon nur tuŝata
per  fluanta arĝenta rivero
kaj mi kuŝas min por ripozi
sur unu el ĝiaj randoj

Mi ne  flugas plu
kaj rigardante supren,
mi vidas ke la nereala lando
je mia komenca sonĝo 
estingiĝas kiel
ĉiuj tiuj nuboj kiuj
nun ne  ekzistas plu
e certamente  eu como poeta….morreria de fome!
kaj certe kiel poeto …mi malsategus!