Verão…Somero

Publicado em por xicoburi
21/Dez.Dec./2013—-20/MarçoMarto2014
Verão começou? Começou! Mesmo numa terra como a nossa que é dificil distiguir uma estação do ano da outro, quando num mesmo dia temos verão, primavera, inverno e outono, tudo junto. Mas o Verão começou. A vermelhidão do céu dava adeus à ultima noite de Primavera, que foi lavada com orvalho. Verão começou! Cantavam os pássaros. Começou? Mas está ventando frio e garoando! Responderam as pombas que ainda aguardavam; escondidas entre os ramos das árvores; os fortes raios do Sol de Verão!
..
Somero komenciĝis? Komenciĝis! Eĉ en regiono kie mi vivas,  kie  malfacile oni distingas sezonon de alia, je la sama tago, kiam oni havas Someron, Printempon, Vintron kaj Aŭtunon, ĉiuj kune. Sed somero komenciĝis! La ruĝeco de la ĉielo donis adiaŭon al la lasta nokto de la Printempo sezono, kiu estis lavita per roso. Somera sezono komenciĝis! La birdoj kantadas. Komenciĝis? Sed estas venta kaj malvarma pluveto! Respondis kolomboj, kiuj  ankoraŭ atendas, kaŝite inter la branĉoj de la arboj, la fortajn radiojn de la somera suno!

Eu digo que sim e você que não//Mi jesas, vi neas.

Publicado em por xicoburi
O belo é o ideal?. E o que seria do belo se não existisse o feio? E o belo continua sendo, platonicamente, belo, enquanto existir o feio. Alguém pode julgar belo uma pintura essencialmente feia, sendo que o belo ainda exista na pintura. Mesmo olhando mais atentamente para essa pintura e nada se encontrando nela de clássico, de tradicional, de pós-moderno ou de ”horrorosamente fora de moda”, ela continuará sendo para alguns bela e para outros feia. Quando alguém diz que gosta de algo por que é belo, querem dizer que de uma maneira ou de outra, estão se projetando naquilo que vêem e quando eu digo que “gosto disso”, quero dizer que o que está sendo visto, segue os padrões de minha sensibilidade, de meu entendimento. Como, exemplo,  hoje, a pintura feita por uma ex-colega de trabalho,  (quando ainda ela era adolescente), a qual no deixou de lembrança. pendura numa das paredes do nosso escritório quando se demitiu. Para alguns se parecerá interessante, bela e para outros terrivelmente feia.
 É apenas um padrão!

                                              
ĈU beleco estas la idealo? Kaj  kio pri la  beleco se ne ekzistus la malbeleco? Kaj platone,  io bela daŭras kiel bela, tiom  eterne kiom ekzisti malbeleco. Iu povas juĝi belan pentraĵo plejparte malbela, kaj ankoraŭ ekzistante  en la belega pentraĵo io malbelega. Eĉ se oni rigardas pli atente tiun pentraĵon kaj trovante en ĝi nenion de klasika, tradicia, postmoderna  aŭ “terurege ekster-modo” ĝi restos por iu belega kaj por aliuloj malbela pentraĵo. Kiam iu diras “io plaĉas al mi” ; volas diri ke kio estas vidata ke kio estas vidata, sekvas iel “miaj normoj”, “mia sentemo”,  “mia kompreno”. Ekzemple,.la unua pentraĵo far de unu el miaj koleginoj (kiam ŝi ankoraŭ estis adoleskantino), kiu troviĝas pendita sur unu el la muroj de nia oficejo, kiel “neforgesabla donaceto!”…Por iuj,  ĝi ŝajnas interesa, belaĵo,  kaj terure malbelaĵo al aliuloj. 
Tio estas nur normo!
\0/f.b.\0/